«شــــوخـــــی و جـــــــدی»

سرگردانم !

ordoukhani — Thu, 03 Dec 2009 20:37:30 GMT

سرگردانم !

پدرم روزه نمی گرفت، نماز هم نمی خواند، گاهی هم لبی تر می کرد. مادرم نماز و روزه اش ترک نمی شد.
گاهی که پدرم مشروب می خورد، مادرم سر نماز اشک ریزان از خدا برای او طلب بخشش می کرد.

مادرم آرزو می کرد به زیارت خانه خدا، و کربلا برود. پدرم می گفت: "پولم رو ببرم، بریزم تو شکم یه مشت عرب، شکمشون گنده تر بشه؟ نه جونم، میرم و اروپا رو می گردم."
پدرم چند بار به آرزویش رسید، و با مادرم پیش عمویم در پاریس رفتند. و از آنجا به ایتالیا، آلمان، بلژیک و هلند هم مسافرت کردند. پدرم هیچ وقت جایی بدون ماردم نمی رفت، حتی به مهمانی پیش خواهرش.

تنها دلخوشی پدرم از این مسافرت ها این بود که با زور دست مادرم را بگیرد و قدم بزنند، یا در کافه ای بنشینند، مادرم قهوه ای، پدرم آیجویی بنوشند، و مردم را تماشا کنند. پدرم از اینکه دخترها و پسرها دست در دست هم قدم می زدند، و گاهی بوسه ای رد بدل می کردند، لذت می برد. انگار همه این جوانان (پسر ودختر)، بچه های او هستند. مادرم یکبار از او پرسید؛ "دلت میخواد به جای دو تا پسر، چند تا دختر داشتی، تو خیابون، بگن و بخندن و خدا نکرده یک نره خری رو ماچ کنن؟"

نوش، نوش، نوش!

ordoukhani — Mon, 30 Nov 2009 09:18:47 GMT

نوش، نوش، نوش!

در ابتدای هستی، از آسمان شراب می بارید. از رودخانه ها شراب به دریا سرازیر می شد. دریاها از شراب ناب پر می بود. دیوانگان می نوشیدند، مست و دیوانه تر می شدند. سر از پای نشناخته، عاشق بودند، عاشق تر می شدند.
صیاد مست، صید مست تر. صیاد و صید، عاشق و معشوق می شدند.

جمعی وحشی شراب می نوشیدند، وحشی بودند، وحشی تر می شدند. دست به کشت و کشتار خود و دیوانگان می زدند. چون چنین دید پرودگار، شراب بر آنها حرام کرد. فرمان داد به ابرهای سیاه، باران ببارند. در رودخانه ها آب جاری شد. در دریا آب جای شراب را گرفت.

دیوانگان غمگین شدند. پروردگار چون دیوانگان غمگین بدید، پیام داد، به کس مگویید و غم مخورید، بنوشید و بر خاک ریزید، که شراب ارغوانی در رگ تاک از بهر شما روان کرده ام. نوش، نوش، نوش!

دریغا که وحشیان، هنوز هم مست از شراب هزاران سال پیش، دست به کشت و کشتار می زنند!

30 آبان 1388 ــ 22 نوامبر 2009 ــ بروکسل ــ اردوخانی

یک زنده ی مرده!

ordoukhani — Wed, 25 Nov 2009 08:16:34 GMT

یک زنده ی مرده!

من مرده ام، اما راه می روم، حرف می زنم، می نویسم، کتاب می خوانم و غذا می خورم. مانند شما زندگان همه کار می کنم. به راستی یک زنده مرده ام.

من چهلمین روز درگذشت پدرم به دنیا آمدم. مادرم به خاطر شوهر روانشادش، نام او "علی اصغر" را روی من گذاشت. و مرا نذر "علی اصغر،* باب الحوایج" کرد. پیش از من هم دو دختر و یک پسر زاییده بود، که آنها قبل از یک سالگی درگذشته بودند. مادرم به من شیر نداد. دکترها گفته بودند که شیرش عوره دارد، بدین جهت فرزندان قبلی اش مردند، برایم در آن سالها که شیر خشک حکم کیمیا داشت، آن هم در شهر کوچک ما، با هزار زحمت شیر خشک تهیه می کرد. زن های بستگان و آشنایان هم، پستان پرشیرشان را از من دریغ نمی کردند. بدین طریق من خیلی برادر و خواهر دارم که تنها با خوردن شیر مادرشان با آنها برادر شدم.

من، سایه خویشم!

ordoukhani — Sat, 21 Nov 2009 09:00:50 GMT

من، سایه خویشم!

اگر می خواهی مرا بشناسی،
بدانی کیستم؟
لبان خندانم،
چهره شادم،
نبین!
طنزهایم،
شوخی هایم را فراموش کن.
به سایه ام بنگر،

ببین،
ببین، چگونه سر در گریبان،
غمگین، آرام اشک در درون می ریزم.
من، سایه خویشم!

16 آبان 1388 ــ 7نوامبر 2009 ـ بروکسل ـ اردوخانی

چگونه نویسنده گربه می شود؟

ordoukhani — Fri, 13 Nov 2009 09:50:12 GMT

چگونه نویسنده گربه می شود؟

ده سالی بود که محمود آقا را دورا دور می شناختم. با هم سلام و علیکی داشتیم. شغلش خرید و فروش اتومبیل است. می گفت: "شب خسته به خانه می آیم، مشغول تماشای تلویزیوین می شوم. حوصله خواندن کتاب متاب ندارم." تمام آگاهی سیاسی و علمی ایشان از تلویزیون های ایران و فارسی های خارج از کشور بود.

در حدود سه سال پیش زنگ تلفن به صدا در آمد. محمود آقا بود. پس از سلام و احوالپرسی، شروع کرد به تعریف از کتاب های منً؛ که شما واقعا نویسنده خوبی هستید، ما قدر نویسندگانمان را نمی دانیم، ووو. مرا با اصرار برای روز یکشنبه ای به نهار در خانه اش دعوت کرد.

هرچقدر بهانه آوردم نپذیرفت و گفت: "حتما شما ما را قابل نمی دانید، ما همیشه به شما ارادت داشتیم، حالا به ما افتخار بدهید و تشریف بیاورید." و خیلی تعارف های دیگر که من همیشه در پاسخ کم می آورم. بالاخره پذیرفتم و روز معین به خانه ایشان رفتم.

نیاز به عشق داشتم و نمی دانستم!

ordoukhani — Mon, 09 Nov 2009 00:29:10 GMT

نیاز به عشق داشتم و نمی دانستم!

کیومرث را سالها با چهره ای افسرده و گوشه‌گیر می دیدم. تنها کسی بودم که با او رابطه دوستی داشت.
می دانستم فتانه که با دو دخترش از این فرار کرده با کیومرث ازدواج مصلحتی کرد تا بتواند اجازه اقامت بگیرد. آنها در یک خانه با هم زندگی می کردند، ولی هیچ وقت جایی با هم دیده نمی شدند. اصلا در بین ایرانیان دیده نمی شدند. می دانستم، خودش برایم گفته بود؛ کیومرث مهندس برق از دانشگاه تهران بود، مردی اهل کتاب، سالها در مقام های مهم در ایران کار می کرد. چند سال پس از انقلاب خود را بازنشسته کرده، هر چه داشته فروخته، و به اینجا آمده، حالا در یک شرکت بلژیکی که از ایران می شناخت کار میکند. هرگز ازدواج نکرده بود، این اولین بار بود، آن هم مصلحتی، به خاطر کمک به فتانه و دخترهایش. او اغلب از سرنوشت گله می کرد، ولی هیچوقت از کسی کمترین گله‌ای نداشت.

یکبار با چهره ای شاد به دیدارم آمد. پس از چند جرعه شراب گفت: همیشه افسوس می‌خوردم که مسیحی نیستم، تا در کلیسا جلوی عیسی مسیح زانو بزنم و اشک بریزم و هر چه درد در دل دارم بیرون بریزم، اما اکنون دیگر افسوس نمی‌خورم. حالا نزد تنها دوستم، آنچه مرا سال ها رنج می داده، می خواهم بیان کنم.
با خنده گفتم: اگر بنویسم چه؟
ــ بنویس! هر چه دلت می خواهد بنویس.

نشسته اند و آرام اشک می ریزند!

ordoukhani — Sat, 31 Oct 2009 15:25:34 GMT

نشسته اند و آرام اشک می ریزند!

به مادر و پدرانِ فرزندانی که جان خود را در راهِ آزادی ایران از دست دادند.

زمانی که فرزندم خرسال بود، و می رفتم او را از کودکستان به خانه بیاورم، وقتی به تمام کودکان در حیاط نگاه می کردم، گویی همه آنها کودکان من بودند. میان آنها به دنبال کودک خود می گشتم، تا فرزند خود را بیابم.

موقع برگشتن، چند تایی که راهشان با ما یکی بود، قیل و قال کنان با خود می آوردم، در کوچه، پس کوچه ها زنگ این خانه و آن خانه را می زدم، مادر یا پدر کودکی خندان دم در می آمد، پس از سلام و احوالپرسی کوتاه، همراه با تعارف" بفرمایید تو".
پس از آن تنها با فرزندم، گاهی هم با کودکانی که پدر و مادرشان هنوز سر کار بودند، به خانه بر می گشتم. پس از ساعتی آنها می آمدند و فرزندشان را می بردند.

اکنون که در گورستان کودکان آن روز، جوانان امروز قدم می زنم، به یاد آن روزها در کودکستان می افتم، گویی همه این جوانان، فرزندان من اند. دیگر نمی توانم چند تایی را با خود تا دم خانه شان ببرم. تنها بر سر مزار فرزندم سر به زیر می نشینم و اشک می ریزم. وقتی سر بلند می کنم، می بینم اینجا و آنجا، بر سر گوری، پدر یا مادری، و یا هر دو با هم، بر سر مزاری نشسته اند و در سکوت، آرام اشک می ریزند.

7 آبان 1388 ـ 29 اکتبر 2009 ـ اردوخانی ـ بروکسل

خروسی که روش کم شد!

ordoukhani — Sat, 24 Oct 2009 10:43:31 GMT

خروسی که روش کم شد!

یکی بود یکی نبود. توی مزرعه چند تا مرغ خالخالی قشنگ بودن، با یک خروس به اسم ماشاله خان. مرغ ها وقتی می خواستن تخم بذارن و حتی بعد از تخم گذاری قد قدی می کردند که حساب نداشت. ماشاله خان از سر و صدای مرغ ها در تمام روز درعذاب و بود و زجر می بُرد، و فریاد می کشید بر سر مرغها؛ "یک تخم گذاشتن که این همه سر و صدا و داد و بیداد نداره، مگه تخم طلا می ذارین؟!" کاری نداریم به اینکه مرغ ها وقت و بی وقت قوقولی قوقوی ماشاله خان را می شنیدن و هیچی نمی گفتن!

ماشاله خان از سر و صدای مرغ ها داشت دیوونه می شد. هرچی به مرغها می گفت ساکت باشین چاره شون نمی شد. خودتون را بذارین جای یک مرغ! تخم به اون بزرگی کردن درد داره! خوب، وقتی هم کسی درد داره، از درد فریاد می زنه. مرغ ها هم واسه همین، این قدر سر وصدا می کنن، نه برای تبلیغ تخمشون!

ماشاله خان وقتی دید دیگه نمی تونه تحمل کنه، پیش خودش گفت: "دوراه دارم؛ بذارم و فرار کنم، یا اینکه وقتی سر و صدای مرغ ها بلند شد، بزنم تو سرشون. فرار کردن، یعنی دل کندن از این مرغهای قشنگ و مامانی؟! امکان نداره! خروس باید احمق باشه تا این کار رو بکنه. پس بهتره هر وقت مرغی قد قد کرد آنقدر بزنم تو سرش تا خفه شه. دو سه تاشون رو که بزنم، بقیه هم، حساب کار خودشون رو می کنن."

از اون به بعد هر وقت، مرغی موقع تخم گذاشتن، سر وصدا راه می نداخت، ماشاله خان آنقدر میزدش تا خفه شه. کاری نداریم به اینکه چند تا مرغ ها از تخم رفتن، چند تا هم مَردن!
هر چی مرغ ها به ماشاله خان می گفتن: "تخم گذاشتن درد داره، ما نمی تونیم داد و بیداد نکنیم. اگه خروسی (مردی) تو هم یک دفعه تخم بذار تا ببینی ما چی می کشیم؟‍!" ماشاله خان نمی خواست قبول کنه و می گفت: "من خروسم (مِّردم) و غیرت دارم. کار خروس قوقولی قوقو کردن و مواظبت از مرغ هاس (ناموسش)، نه تخم گذاشتن!"

خلاصه چه درد سرتون بدم! مرغ هایی که تخم می ذاشتن، تو دلشون قد قد می کردن و به ماشاله خان هم نفرین.
خدای مرغها وقتی این وضع رو دید، دلش واسه مرغ ها سوخت. و وقتی ماشاله خان شب خواب بود یک تخم تو دلش گذاشت.

ماشاله خان کله سحر که از خواب بیدار شد خواست قوقولی قوقو کنه، حس کرد دل درد داره. دور خودش چرخید ، قوقولی قوقوی خفه ای سر داد و به جای قوقولی قوقو، قد قد کرد. مرتب هم صداش بلند تر می شد. به طوریکه وقتی نزدیک ظهر موقع تخم گذاشتنش بود، صداش تا هفت تا مزرعه می رسید. وقتی هم تخم گذاشت، بی هوش شد. چند ساعت بعدش که به هوش اومد سرش رو انداخت پایین دیگه هم هیچ مرغی رو نزد. سر و صدای مرغ ها رو هم اگه می شنید صداش در نمی اومد. از همه مهم تر وقت بی وقت هم نمی خوند. غیرت و ناموسش رو هم فراموش کرد. خلاصه روش برای همیشه کم شد.

1 آبان 1388 ـ 23 اکتبر 2009 ـ اردوخانی ــ بروکسل

خبرنگار خَرَکی ما از کلن گزارش می دهد

ordoukhani — Thu, 22 Oct 2009 12:55:31 GMT

خبرنگار خَرَکی ما از کلن گزارش می دهد

به تعداد خرهای باغ وحش شهر کلن اضافه شد.
بر اساس این گزارش، دو خر پیشین صاحب یک بچه شدند. پدر، البته چند ماه پیش از زنی دیگر نیز صاحب بچه شده بود.
حالا دو بچه و پدر و مادر به اتفاق در باغ وحش شهر کلن زندگی می کنند.
بچه بزرگتر صدری نام دارد و در29سپتامبر متولد شده و بچه کوچکتر جعفر نام دارد و در یازده اکتبر به دنیا آمده است.

بنا به گفته خبرنگار روزنامه، نژاد این خرها در حال حاضر در حال انقراض است و کلاً بیش از 600 رأس در جهان وجود ندارد. اصل آنها به منطقه شمال ایران (احتمالاً آذربایجان و شاید خلخال که نژاد خرهای آن مشهور است) تعلق دارد.

به عکس‌ها نگاه کنید و کیف کنید از این طراوت و زیبایی.






وجه مشترک ما با آنها در تبعیدی بودنمان نهفته است. هر دو ما به اجبار به اینجا آمده‌ایم. حال نمی دانم آنها نیز هوای ایران در سر دارند یا نه؟!

۳۰ مهر ۱۳۸۸ ـ ۲۲ اکتبر ۲۰۰۹ ـ اردوخانی

خر باید بود، یا خر مردرند!

ordoukhani — Fri, 09 Oct 2009 11:35:31 GMT

خر باید بود، یا خر مردرند!

خسته بودم ازتظاهر و دروغ، خسته.
خسته بودم از ریا. خسته بودم از رادیو تلویزیون، نشریات و تبلیغات.
خسته بودم از حسادت، از تنفر.
خسته بودم از سلام و خداحافظی. ( پوزش می خواهم، از درود و خدا نگهدار) از احوالپرسی های کلیشه ای، از همدمی، از هم غمی. از خود. آرزو می کردم کاشکی خری بودم در میان خرها.

با چنین اندیشه ای به خواب رفتم. خواب دیدم در دشتی سرسبز میان گروهی خرهستم که دور مرا گرفته اند، و با نگاهی شگفت انگیز، در عین حال تحقیر آمیز، مرا نگاه می کنند. خوشحال فریاد زدم من خرم و دلیل به میان آنها آمدن ام را گفتم.
یکی با عرعری گفت: خر که لباس ندارد. با دندن لباس از تن ام کندند. فورا دستم را جلوی آلت جنسی ام گرفتم. قهقه شان به آسمان بلند شد. عرق شرم از پیشانی من سرازیر گشت.
یکی گفت: فرقی بین آنچه لای پای تو است و سایر اعضای بدن ات نیست، چرا از عریان کردن آن شرم داری؟ مگر مال دزدی، یا چیز گران بهایی در بین پا داری که آن را مخفی می کنی؟ اولین آدم برگ انجیر جلوی خود گرفت، تو نیز مانند او یک آدمی!

گفتم: پدرم مرا کره خر صدا می کرد، هر کره خری روزی خر می شود، آیا این دلیل بر خر بودن من نیست؟
یکی با تمسخر گفت: شما آدم ها همدیگر را دکتر صدا می کنید. در صورتیکه او به اندازه من خاصیت پشکل ماده خر را نمی دانید* یکی را رئیس، او از ریاست تنها زور گویی و دزدی را آموخته، و برای حفظ مقامش به هر جنایتی دست می زند. یکی را امیر، که او هم از امیری بیش از رئیس نمی داند. یکی را قاضی، او هم از قضاوت تنها ظلم کردن را آموخته، و ... تو هم آدمی هستی مانند بقیه آدم ها!
آرام دورم خالی شد. تنهای تنها ماندم.

غمگین از خواب بیدار شدم، صدایی در گوشم گفت: غم مخور چنین دشتی وجود ندارد. خرها در باغ وحش ها زندانی اند، یا زیر ستم و بار مردمان. بهشت برین حتی برای خران هم وجود ندارد. تنها خر مردرند ها هستند که بر خر مراد سوارند. خر باید بود، یا خر مرد رند!

*روغن پشکل ماچه الاغ را برای مداوای زخم به کار می بردند.

17مهر 1388 ــ 19 اکتبر 2009 ــ بروکسل ــ اردوخانی

«شــــوخـــــی و جـــــــدی»

سرگردانم !

نوش، نوش، نوش!

نوش، نوش، نوش!

یک زنده ی مرده!

یک زنده ی مرده!

من مرده ام، اما راه می روم، حرف می زنم، می نویسم، کتاب می خوانم و غذا می خورم. مانند شما زندگان همه کار می کنم. به راستی یک زنده مرده ام.

من، سایه خویشم!

من، سایه خویشم!

اگر می خواهی مرا بشناسی،بدانی کیستم؟لبان خندانم، چهره شادم،نبین!طنزهایم، شوخی هایم را فراموش کن.به سایه ام بنگر،

ببین،ببین، چگونه سر در گریبان،غمگین، آرام اشک در درون می ریزم.من، سایه خویشم!

16 آبان 1388 ــ 7نوامبر 2009 ـ بروکسل ـ اردوخانی

چگونه نویسنده گربه می شود؟

چگونه نویسنده گربه می شود؟

نیاز به عشق داشتم و نمی دانستم!

نشسته اند و آرام اشک می ریزند!

7 آبان 1388 ـ 29 اکتبر 2009 ـ اردوخانی ـ بروکسل

خروسی که روش کم شد!

خبرنگار خَرَکی ما از کلن گزارش می دهد

خر باید بود، یا خر مردرند!

اگر می خواهی مرا بشناسی،
بدانی کیستم؟
لبان خندانم،
چهره شادم،
نبین!
طنزهایم،
شوخی هایم را فراموش کن.
به سایه ام بنگر،

ببین،
ببین، چگونه سر در گریبان،
غمگین، آرام اشک در درون می ریزم.
من، سایه خویشم!